Wraca do domu Huśtawka Jaś
przez polną ścieżkę przez las
idzie i słucha myśli złych
Jowisz na niebie już zgasł

wraca do domu do swoich spraw
niezałatwionych znów
nieprzeliczonych w rachunkach sum
nienapisanych słów

słyszy jak trzciny suche źdźbła
szepczą mu z obu stron drogi
że tylko dla niego ta magia i czar
przez które niosą go nogi

słyszy jak świerszczy wrześniowa mgła
wśród poplątanych łodyg
że tylko dla niego wieczorny staw gra
żab skrzekiem i pluskiem wody

trzciny i świerszcze z wrześniowej mgły
kołaczą w duszy drzwi
czuje łomotanie Jaś i jego wzrok
jak staw pod księżycem lśni

ciemnym granatem rozkwita już
w Jasiowej duszy las
zielone kłącza już w nim się pną
choć mija wędrówki czas

lecz zardzewiały Jasiowe drzwi
milczą zawiasy stalowe
nie burzy las spokojnej krwi
nic nie uderza do głowy

świerszcze grające w krzakach co raz
głuszy już warkot lodówki
zimny jak Jowisz powraca Jaś
ze swej ostatniej wędrówki

Rozbrzmiewa tylko echo śpiewu ptaka
piosenka znów się rodzi smutna taka
co się stało co się stało z nami
pada już trzeci dzień za oknami

kiedyś było jakoś prościej między nami
we mgle słodkich słów byliśmy dobrze schowani
dziś kosmosy w naszych głowach się splątały
boli każdy ruch boli świat cały

mokrych łąk samotność kusi coraz bardziej
chcę iść przed siebie i nie wiedzieć dokąd zajdę
drzewa wystawiają na deszcz swoje dłonie
w głowie kołacze się uporczywy rym – skończone

kiedyś było jakoś prościej…

Pordzewiały twej wrótni zawory,
Dym z twej chaty nie buja po niebie –
Mnie tam nie ma! Tu jestem – bez ciebie,
Tu, gdzie w próżni mijają wieczory!
Zmienionego nim przywrzesz do łona,
Wiem, że poznasz po łkaniu przewiny!…
Czekaj na mnie w cień własny wpatrzona,
Przyjdę jutro, choć nie znam godziny…

Zapal światło u progów przedsienia,
Z macierzanek spleć wieniec nad czołem
Naucz dzieci mojego imienia
I zachowaj mi miejsce za stołem!
Ku tej drodze, gdzie idą pątnicy,
Dłonie twoje rzucają cień siny…
Zasadź brzozę pod oknem świetlicy,
Przyjdę jutro, choć nie znam godziny…

Duch mój, chabrem porosły i wrzosem,
Burz zapragnął, co chłodem go zwarzą!
Nie znam głosu, co będzie mym głosem,
Nie znam twarzy, co będzie mą twarzą –
Lecz ty jedna mnie poznasz niezłomnie,
Gdy twe imię śpiewając w doliny,
Z raną w piersi, zmieniony ogromnie,
Przyjdę jutro, choć nie znam godziny…

Zabrałem twoje myśli i świat
i z tobą ruszyłem przez zmierzch
miedziany kobierzec szosowych lamp
przeciąłem w poprzek i w Eden pobiegłem przydrożny

mrok toczył już miasto na Zawrat snu
a kresy świeciły pożarem –
to Słońce symfonią ostatnią żegnało
białe okruchy luster zsypane na pola

i z tobą w dalekie obłoki wejść chciałem –
na turnie schylone nad Ziemią
gdzie ród Nibelungów niebieskich rozkrzesał
gwiazd roje na noc samotnych szczęśliwych i głodnych

a ty nawet dalej niż szczyty wieczorne
choć też patrzysz w gwiazdy zastygłe
spójrz – księżyc wynieśli na ołtarz nieba
wytęsknię w nim twoje imię jak łza na policzku

Nagie drzewa w deszczu mokną
Wielki wiatr wyrwał twe okno
Wielki wiatr co spełnia najgorsze sny
Dach twój cisnął z hukiem o chodnik
Choć z początku wyglądał niegroźnie
Po szosie toczy się kilka odartych pni

Koniec twojej wielkiej drogi
Wiatr oczyścił cię jak ogień
Z tego co tak starannie zbierałeś przez tyle lat
Na sygnale pośród gruzów pędzi
To co nazywasz swoim szczęściem
I na kilka pytań gotową odpowiedź masz

Co naprawdę było twoje
A co tylko przywłaszczone
Do tej pory w garści miało cię
Że z kart domek zbudowany
Swoim życiem nazywałeś
Że zostałeś sam jak z gałęzi odarty pień

Zapal tę świecę niech zwabi noc
Zapomnij jak ciężki jest nasz los
Mów cicho żeby nie spłoszyć dobrych duchów

Weź książkę lub na spacer idź
Albo po prostu cicho patrz
W jej wielką twarz co zagląda wciąż przez okno

Rano znów bitwy zabrzmi szczęk
Rano się sen zamieni w lęk
Niech zatem gwiazdy dodadzą nam otuchy

Choć naokoło śpi już cały świat
Nie idźmy spać

zalśnij dla mnie łabędziu
zalśnij dla mnie na niebie
kiedy chmur
nie ma

daj unosić się w górę
daj unosić się w górę
ku tobie
prosto
do nieba

mkną przez kosmos komety
mkną przez kosmos komety
ku sobie

choć zderzają się teraz
choć zderzają się teraz
w ruchu były od zawsze

zalśnij dla mnie łabędziu
zalśnij dla mnie na niebie
kiedy chmur
nie ma

a gdy chmury się toczą po niebie
zimny deszcz po twarzy chłoszcze
tak mocno

daj mi wierzyć że stoję na ulicy nie darmo
w noc ponurą i ciężką czekając
czekając

nad chmurami spokojnie
nad chmurami spokojnie
drogę mleczną wskazujesz

gdy rozstąpi się niebo
znów się wzniosę do góry
do góry
by zostać

Widziałem jak powoli rozpinałaś bluzkę
A ptaki twych ramion jak we śnie zadrżały
W miękkiej ciemności jakby ze smutkiem
Zanurzyłaś swoje doskonałe ciało

W twojej samotnej wieży widziałem
Podróżnych z pustką w oczach taką samą
Jak ta co wessała nas kiedyś w poranek
I w to co między nami się działo

Widziałem jak ruchem swych długich rzęs chrzcisz ich
Jak ich spowiadasz z kurzu autostrad
Jak odlatują potem tak czyści
Jak ktoś kto dom znalazł lecz nie może zostać

Jak ktoś kto dom znalazł i nie chce tam zostać
Do twego pokoju przez okno zaglądam
Pozwalam by droga do ciebie zarosła
Choć czasem chciałbym byś dostrzec mnie mogła

Świat cicho zasnął pod białą kołdrą
Hulają nad nim gniewni bogowie
Śnieg chciwie łapie każde westchnienie
Jakby to było ziarno…
Na brudnych dworcach toczy się życie
W zimnych taksówkach marzną fotele
Radio narzeka że mróz i biało
Później narzekać będzie że odwilż

Świat cicho zasnął pod białą kołdrą
A ponad nią się zaczyna niebo
Pełne już śniegu usta i oczy
Dworców na których echo umarło
W radiu już tylko szum monotonny
Broni mym myślom dostępu do ciszy
Dopiero teraz po tylu wiekach
Wzbijam się w niebo by stąd odlecieć

W starych szynach miesiąca odbijał się blask
Nieruchomo jak wojsko w oddali lśnił las
Za pagórkiem ostatni we wsi spał dom
Okno całkiem otwarte gapiło się w mrok
Nawet świerszcze ucichły zaraz gdy zapadł zmierzch
Coś zdarzyło się wtedy we wsi Czarny Kierz

Na zabawie widziano jak spojrzała mu w twarz
Chciała chyba go prosić by zatańczył z nią raz
A on nie rzekł nic nie drgnął tylko patrzył i stał
Na butach miał popiół jak noc czarny miał płaszcz
Nikt nie widział jak wyszedł nikt nie widział jak wszedł
Nikt nie wiedział skąd wziął się we wsi Czarny Kierz

Za pagórkiem w ostatnim domu we wsi
Ten co sam został dzień cały przy oknie tkwi
Szukał jej chociaż w oczach obłędny miał strach
W niespokojnych snach widział tamte buty i płaszcz
Tak nagle bez słowa razem z nim poszła precz
Nikt jej więcej nie widział we wsi Czarny Kierz

W życiu nie ma pomyłek – tak kiedyś ktoś rzekł
Życie zawsze do przodu – taki życia jest bieg
Lecz tym głośniej odbija się echem wśród drzew
Rozpaczliwe „dlaczego” we wsi Czarny Kierz

Koło stacji pociągu rozlega się zgrzyt
W Czarnym Kierzu tylko jedna żarówka się tli
Tajemnica zarosła trawą jak stary grób
Nikt tamtego obcego więcej nie widział tu
Tylko noc nad wąwozem tak jak czarny lśni płaszcz
I jak popiół nad wodą unosi się mgła

Zapomniały już świerszcze miesiąc zapomniał też
Co się wtedy zdarzyło we wsi Czarny Kierz