W starych szynach miesiąca odbijał się blask
Nieruchomo jak wojsko w oddali lśnił las
Za pagórkiem ostatni we wsi spał dom
Okno całkiem otwarte gapiło się w mrok
Nawet świerszcze ucichły zaraz gdy zapadł zmierzch
Coś zdarzyło się wtedy we wsi Czarny Kierz

Na zabawie widziano jak spojrzała mu w twarz
Chciała chyba go prosić by zatańczył z nią raz
A on nie rzekł nic nie drgnął tylko patrzył i stał
Na butach miał popiół jak noc czarny miał płaszcz
Nikt nie widział jak wyszedł nikt nie widział jak wszedł
Nikt nie wiedział skąd wziął się we wsi Czarny Kierz

Za pagórkiem w ostatnim domu we wsi
Ten co sam został dzień cały przy oknie tkwi
Szukał jej chociaż w oczach obłędny miał strach
W niespokojnych snach widział tamte buty i płaszcz
Tak nagle bez słowa razem z nim poszła precz
Nikt jej więcej nie widział we wsi Czarny Kierz

W życiu nie ma pomyłek – tak kiedyś ktoś rzekł
Życie zawsze do przodu – taki życia jest bieg
Lecz tym głośniej odbija się echem wśród drzew
Rozpaczliwe „dlaczego” we wsi Czarny Kierz

Koło stacji pociągu rozlega się zgrzyt
W Czarnym Kierzu tylko jedna żarówka się tli
Tajemnica zarosła trawą jak stary grób
Nikt tamtego obcego więcej nie widział tu
Tylko noc nad wąwozem tak jak czarny lśni płaszcz
I jak popiół nad wodą unosi się mgła

Zapomniały już świerszcze miesiąc zapomniał też
Co się wtedy zdarzyło we wsi Czarny Kierz

Tom Waits, Small Change, Asylum 1976

Pianino się upiło
Mój krawat walnął kimę
A głośnik musi iść sie odlać
A balkon rwie mi Karolinę
A telefon nie ma szlugów
Zespół już pojechał w trasę
Dywan musi do fryzjera
Światło lata jak w Alcatrazie
A pianino się upiło
Pianino się upiło

I zamarzło całe menu
A gość od świateł rusza okiem
I nie widzi nic na drugie
A akustyk jest przygłuchy
Ale wziął ze sobą matkę
A pianino się upiło
Pianino się upiło

Bo szatniarz to zawodnik sumo
Ale miękki jak herbatnik w soku
A właściciel to mentalny karzeł
Z ilorazem deski z płotu
Bo pianino się upiło
Pianino się upiło

I nie znajdziesz już kelnerki
Nawet wykrywaczem
I strzeliła na was focha
I nic nie zamówisz zatem
A gazety żartowały
A przy barze stołki płoną
Popielniczki przeszły już na rentę
A śmietniczka ma ślinotok
A pianino się upiło
Pianino się upiło
Pianino się upiło
Nie ja, nie ja, nie ja, nie ja, nie ja.

Jakob Dylan, Seeing Things, Columbia 2008

Z doświadczeń własnych już wiesz, że to, co lepsze wyżej jest.
Na wyżynach, gdzie twój dom milknie gorzkich pieśni ton.
W dole gdzieś daleko stąd wojna, nowy mogił rząd,
Ludzie ciągle rodzą się na wspólny trud, samotną śmierć.

Światło już
Przedziera się
Na szczyt góry
Noc i dzień.
Pot ocierasz,
Masz już dość,
Lecz nie porzucisz
Dzieła swych rąk.

Na spoczynek czas już iść przez korytarze, otwarte drzwi.
Srebrne dzwonki wabią cię na bok do nieznanych miejsc.
Dzień znowu wstał by cię zbudzić, ogrzać świat.
Noc uciekła szybko gdzieś, to nic złego smucić się.

Światło już…

Uszy rani wielki huk.
Ziemia dudni tak gdy beztroskich chłopców w mężczyzn zmienia znów.
Naucz się, potem głoś
Że jest ten blask
Światła, co…

Światło już
Przedziera się
Na szczyt góry
Noc i dzień.
Pot ocierasz,
Masz już dość,
Lecz nie porzucisz
Dzieła swych rąk.
Lecz nie zostawisz
Dzieła swych rąk.
Doniesiesz do celu
Dzieło swych rąk.

Leonard Cohen, Songs of Love and Hate, Columbia 1971

Wstałem nieco przed szesnastą, ale jakoś brak mi sił.
Mówię: „Gdzie jesteś, złoty chłopcze, gdzie twój wyjątkowy styl?”
Myślałem, że o wszystkich miejscach gdzie słonie kładą się ty wiesz
I że miasto ze słoniowej kości całe twoje jest.
Spójrz tylko na swoje ciało, tak niewiele już masz,
A z lustra szydzi gorzki głos: “Hej, książę, ogól twarz!”
Pohamuj drżenie palców, żebyś choć rękę pewną miał
I odpakuj swojej nowej żyletki nierdzewną stal.
I tak doszedłeś tu, doszedłeś właśnie tu
Długą prostą drogą na sam dół. Długą, dziwną drogą na sam dół.

Brak ciepłej wody, a i zimna cieknie cienko tak.
Czegóż więcej po tym miejscu spodziewać się masz?
Nie pij z tej szklanki, pełno w niej starej pleśni oraz szkła!
To nie światło elektryczne, to przed oczyma blada mgła.
Oto pianka do golenia, tak, Mikołaj z ciebie na schwał
I każdemu, kto pochwali cię dałbyś prezent, gdybyś miał.
Chciałeś ścigać się z mistrzami, lecz nie umiesz szybciej gnać,
Teraz pogrzeb masz w lusterku, który wjeżdża na twą twarz!
I tak doszedłeś tu, doszedłeś właśnie tu
Długą prostą drogą na sam dół. Długą, dziwną drogą na sam dół.

Kiedyś był jakiś cel, jakieś dziewczę, jakiś dom.
Przemierzałeś całe lata, rwąc wszystkie jabłka, co rosły w krąg.
Potrafiła być kobietą i dziewczynką małą też,
Ty poniosłeś ją daleko, w dzikich malin chłodny cień.
Wczesnym rankiem szedłeś w góry, opiewałeś górski brzask
I gdziekolwiek nie ruszyłeś się, miłość z tobą szła.
Ciężko teraz to wspominać, ściskasz pięść ze wszystkich sił.
Na nadgarstku nabrzmiewają autostrady sinych żył
I tak doszedłeś tu, doszedłeś właśnie tu
Długą prostą drogą na sam dół. Długą, dziwną drogą na sam dół.

Możesz znaleźć jeszcze pracę, idź i pogadaj z kimś!
Wytnij formularz z którejś z gazet i napisz coś o sobie w nim.
Czemu nie wstąpisz do Różokrzyżowców? To może znów nadzieję ci da.
Jest jeszcze wróżka, co sprowadzić może ci miłość prosto z gwiazd.
Lecz zużyłeś formularze, został jeden jeszcze tu
Na nadgarstku wypełniony przez tysiące twoich snów.
Znów przed tobą jest Mikołaj, w jego dłoni ostrze lśni,
Wkłada ciemne okulary, gdzie ciąć pokazuje ci,
A potem kamera jedzie w bok, kaskader już wszedł.
To tylko kostiumowej próby strzęp.

słowa i muzyka: Sandy Denny, tłum. Apolinary POlek

Fairport Convention, Unhalfbricking, Island 1969

Za jasnym horyzontem stado ptaków znika.
Skąd one mogą wiedzieć, że przyszedł na nie czas?
Ja będę ciągle marzyć gdy już zapłonie zima.
Czas nie obchodzi mnie.

Bo dokąd biegnie czas, kto wie?
Kto wie, dokąd biegnie czas.

Samotny, smutny brzeg. Przyjaciół tłum gdzieś znika.
I wiedzą doskonale że przyszedł na nich czas.
Lecz ja zostaję tutaj, nie mam zamiaru znikać.
Czas nie wygania mnie.

Bo dokąd biegnie czas, kto wie?
Kto wie, dokąd biegnie czas.

Samotność mi nie grozi, bo nasza miłość trwa
I będzie tak, dopóki nie przyjdzie na nas czas.
Niech zimy sypią śniegiem, wracają wiosną ptaki.
Mnie nie przeraża czas.

Skąd miłość bierze się, kto wie?
I kto wie, dokąd biegnie czas?

słowa i muzyka: Bruce Springsteen, tłum. Apolinary POlek

Bruce Springsteen, The Ghost of Tom Joad, Columbia 1995

Po torach ktoś porusza się
Znika na zawsze w gęstej mgle
Powietrzny patrol rozświetla nieboskłon
Przy ognisku pod mostem ciepłej zupy woń
W oczy kole jaskrawy ostrzegawczy znak
Gdy go przekroczysz wejdziesz w inny świat
Całe rodziny we wrakach samochodów śpią tu
Brak domu pracy spokoju brak tchu

A szosa tętni życiem tak
Lecz nikt nawet nie chce myśleć dokąd wiedzie szlak
Siedzę na ziemi w ogień wbijam wzrok
Szukam tutaj zjawy Toma Joad

Obozowy kaznodzieja modły w górę śle
Potem podnosi niedopałek i zaciąga się
Czeka aż ostatni pierwszymi będą znów
Wśród bezdomnych ludzi i bezpańskich psów
Bilet w jedną stronę do Ziemi Obiecanej ma
A ty pustkę w brzuchu i dwustrzałowy gnat
Obaj śpicie na poduszkach z chodnikowych płyt
Tyłek uratować czasem może tylko spryt

A szosa tętni życiem tak
I każdy z nas wie dokąd wiedzie szlak
Siedzę na ziemi w ogień wbijam wzrok
Czekam tu na zjawę Toma Joad

Tom mówi: „Mamo, gdzie glina przetrąca czyjś kark
Tam gdzie słychać głodnego noworodka płacz
Gdzie niewinna krew się leje a w powietrzu strach
Tam szukaj mnie mamo tam będę i ja
Gdziekolwiek ktoś walczy o chwilę wytchnienia
O godne warunki kilka groszy w kieszeniach
Gdzie ktoś przy tym wszystkim człowiekiem być chce
Zajrzyj mu w oczy zobaczysz mnie.”

A szosa tętni życiem tak
Lecz nikt nawet nie chce myśleć dokąd wiedzie szlak
Siedzę na ziemi w ogień wbijam wzrok
Ze zjawą starego Toma Joad

słowa i muzyka: Bob Dylan, tłum. Apolinary POlek

Bob Dylan, Time Out of Mind, Columbia 1997

Słońce spływa za domy, tkwiłem tu cały dzień
Zbyt gorąco by spać, patrzę jak znika mój cień
Czuję jak moja dusza wolno twardnieje w stal
Słońce spływa za domy, nie uleczy mych ran
Cisza taka, że słyszę jak pokrywa mnie kurz
Zapada noc, dzień dogasa już

Mój naiwny humanizm wyparował do cna
Czuję ból, gdy przez okno widzę dziewczęcą twarz
Napisała list do mnie, ciepły i czuły tak
Całe serce włożyła w każdy wers, w każdy znak
A mnie nie chce się nawet wysłać jej kilku róż
Zapada noc, dzień dogasa już

Okrążyłem planetę, jestem znów u swych drzwi
Szedłem z rzeką i morze staje na drodze mi
I przebrnąłem na wylot zakłamany ten świat
Nie obchodzi mnie wcale, czyś mój wróg czy też brat
Nie pomoże mi ani człowiek ni anioł stróż
Zapada noc, dzień dogasa już

Urodziłem się i umrę tutaj gdzie ciągle tkwię
Zdaje ci się, że idę, a ja nie ruszam się
Może nawet i mógłbym skarżyć na coś się lecz
Zapomniałem od czego chciałem kiedyś zbiec
Nie pamiętam już nawet żadnej modlitwy słów
Zapada noc, dzień dogasa już

słowa i muzyka: Bob Dylan, adaptacja: Apolinary POlek

Bob Dylan, Bob Dylan, Columbia 1962

Nie chcę umrzeć za życia tylko dlatego, że
Ktoś mnie straszy, że śmierć wszędzie panoszy się.
Nie chcę nad pięknym światem ronić żałobnych łez,
Chcę przed siebie iść w chwili gdy nadejdzie mój kres.
Zanim zejdę pod ziemię,
Chcę umrzeć wolny na drodze swej.

Strach przed śmiercią największy ma posłuch od lat,
A sens życia ludzkiego dawno porwał gdzieś wiatr.
Ci, którzy każą przed śmiercią się kryć
Uczą nas jak umierać, zamiast uczyć jak żyć.
Zanim zejdę pod ziemię,
Chcę umrzeć wolny na drodze swej.

Gdy ktoś wieścią o śmierci na uczuciach nam gra,
To przeważnie złoty interes w tym ma.
Jeśli śmierć rzeczywiście szaleje wśród nas,
Zamiast lekarstw w pieleszach wolę niebo i las.
Zanim zejdę pod ziemię,
Chcę umrzeć wolny na drodze swej.

Zawsze znajdą się tacy, co szerzyć chcą strach –
Mówią nam o chorobach i wojnach od lat.
Z każdej strony zagłada grozi tobie i mnie.
W odpowiedzi na to powiem głośno dziś, że
Zanim zejdę pod ziemię,
Chcę umrzeć wolny na drodze swej.

Gdybym był tak bogaty, kupiłbym cały świat,
I zmieniłbym wszystko, i urządził go tak,
Byśmy mogli być braćmi, nie oglądać się wstecz.
Wszystko to, co zabija, wyrzuciłbym gdzieś precz.
Zanim zejdę pod ziemię,
Chcę umrzeć wolny na drodze swej.

Dajcie pić mi ze źródeł, słuchać muzyki drzew,
Niech dzikich łąk zapach nasyci moją krew.
Dajcie spać pośród trawy, gdzie od rosy lśni liść.
Z przyjacielem w spokoju dajcie wzdłuż szosy iść.
Zanim zejdę pod ziemię,
Chcę umrzeć wolny na drodze swej.

Popatrzcie na świat, który każdy z was ma –
Własnymi oczyma, nie przez ekran ze szkła –
Na jeziora mazurskie, na tatrzański szczyt.
Pozwólcie tej ziemi wniknąć w dusze swe i
Nim zejdziecie pod ziemię
Będziecie żyć wolni na drodze swej.

słowa i muzyka: Leonard Cohen, tłum. Apolinary POlek

Leonard Cohen, I’m Your Man, Columbia 1988

Kumple poszli gdzieś, włosy siwe już.
Miejsca, w których kiedyś grałem pokrył tęsknoty kurz.
Za miłością szaleję, lecz nie dla mnie już ta gra.
Ja już tylko płacę czynsz za kwaterę
W Wieży Pieśni co dnia.

Pytałem Hanka Williamsa czy tam da się żyć.
Hank Williams jeszcze nie odrzekł nic.
Za jedyną odpowiedź jego kaszel mam
Odbijany echem stu pięter
W Wieży Pieśni gdzieś tam.

Urodziłem się tak, taki już był mój los,
Otrzymałem w prezencie wyjątkowy głos
Dwadzieścia siedem aniołów z wspaniałego snu
Przywiązało mnie do tego stołu
W Wieży Pieśni, o tu.

Więc możesz wbijać w lalkę voodoo te szpileczki swe.
Bardzo przykro mi, kochanie, nic mi tu nie stanie się.
Wyglądam wciąż przez okno, gdzie silne światło tnie.
Ha! Nie pozwolą kobiecie zabić cię,
Nie w Wieży Pieśni, o nie.

Możesz mówić, że zgorzkniałem, lecz bądź pewna tego, że
Bogacz dojścia może mieć do sypialń biednych jeśli chce
I Dzień Sądu już jest bliski, lecz tu mogę mylić się.
To te dziwne śmieszne głosy to gadają,
W Wieży Pieśni słychać je.

Widzę cię, stoisz, lecz to drugi brzeg.
Jakoś strasznie ta rzeka tu szeroka jest.
Ja naprawdę cię kochałem kiedyś, gdzieś.
Wtedy mogliśmy przejść, lecz mosty trafił już szlag,
A ja to co stracone kocham wciąż mocno tak.
Już nigdy nie musimy tego tracić znów!

Nie wiem kiedy tu wrócę, zatem mówię pa pa,
Jutro nas przeprowadzają do tej drugiej wieży tam,
Lecz jeszcze mnie usłyszysz chociaż już zginie mój ślad.
Będę kwilić ci słodziutko z mego okna
W Wieży Pieśni co dnia.

sł. i muz.: Bob Dylan, tłum.: Apolinary POlek

Bob Dylan, Love and Theft, Sony 2001

Me serce tak by chciało,
Choć lata uciekają,
Usłyszeć znów słowika słodki śpiew.
Zechciej ze mną
W księżyca świetle spotkać się.

Maki, orchidee, złoty
Zmierzch, Zuzanny czarne oczy -
W nich niebo z ziemią toną jak we śnie.
Zechciej ze mną
W księżyca świetle spotkać się.

Aż ciężko od upału
Nad rzeką i wzdłuż wału.
Za miasto dzikich gęsi spłynął cień.
Zechciej ze mną
W księżyca świetle spotkać się.

Choć tak uwielbiam w ciszy trwać:
Harmonia, równowaga, ład,
Wiem kiedy do ataku ruszyć czas.
Tam już nad rzeką czeka łódź –
Nie musisz dłużej sterczeć tu.
Wezmę cię stąd aż hen za tamten las.

Karmazynowe niebo
Porywa liście w biegu,
Na marmurowy grób gałęzie rzuca dwie.
Zechciej ze mną
W księżyca świetle spotkać się.

Jazgot jerzyków, mantra pszczół,
Wiatr powiał, płatków biel i róż,
Drzew szpaler czerni się na nieba tle.
Zechciej ze mną
W księżyca świetle spotkać się.

Mistyczny blask, przydrożny mech,
Kwiat wiśni miękki tak jak śnieg,
A moje łzy bez końca leją się.
Doktor, prawnik, wielki wódz –
Złodzieja złodziej może zmóc.
I komu bije dzwon, kochanie?
Bije dla ciebie i mnie.

Już coraz słabszy czuję puls.
Cierń wzgórza pośród żółtych pól,
Na wietrze trzeszczą starych dębów pnie.
Zechciej ze mną
W księżyca świetle spotkać się.